لرستان: ديار من

بگذار زمان بگذردبگذار ز جام زهرآگین مصلحت بنوشد بگذار برسد آن لحظه دیدار حقیقت عریان شود هر آنچه که خواهی گریان شود دیدة تنهایی وه! چه تلخ و شیرین لحظه ای ست هر آن لحظه که شوق دیداری باشد به کوی او می رویم، همان لحظه، لحظه آخر باشد چه سنگین خواهد بود لحظه ای که دم مسیحایی نباشد گفتا خموش و xa0لب مگُشا...

خاکی که مرا دوباره به خود کشاند در او می آرامم تا سالیان سالxa0 و تا رنج هایی که از زمانه کشیده ام همه و همه در پس این خاک مهربانی نهفته بگذارم و آنگاه لحظه ای دیگر دلشاد از جور زمانه غزل بدرود را بسرایم 25 بهمن 1394 تهرانxa0...

xa0 من خود ای ساقی از این شوق که دارم مستم تو به یک جرعه دیگر ببری از دستم هر چه کوته نظرانند بر ایشان پیمای که حریفان ز مل و من ز تأمل مستم به حق مهر و وفایی که میان من و توست که نه مهر از تو بریدم نه به کس پیوستم پیش از آب و گل من در دل من مهر تو بود با خود آوردم از آن جا نه به خود بربستم من غلام توام از روی حقیقت لیکن با وجودت نتوان گفت که من خود هستم دایما عادت من گوشه نشستن بودی تا تو برخاستهای از طلبت ننشستم تو ملولی و مرا طاقت تنهایی نیست تو جفا کرد...

الطاف خداوند در حق بندهxadاش بیxad شمار است و هیچ گاه قابل احصا نیست. درست زمانی که نهایت قطع امید بوده و انتظاری نداری، به کمکت میxad آید و درهای بسته xadای را به رویت باز میxad کند، که برایش تصوری در ذهن متصور نبوده است. xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 xa0در این لحظه که بر قلمم میxad فشارم تا لختی او را بدوانم، سخت شاکر خداوندم؛ امید داشتم این لحظات را که در دلم احساس وجد میxad شود او را تقسیم بنمایم، اما صد حیف که نشد و باز سر آستان تحمل را به دامن صبر میxadکشانم. آدمی هر لحظهxad ای که برایش پیش میxad ...